Duszpasterstwo Rodzin Diecezji Sandomierskiej – Strona interentowa Duszpasterstwa Rodzin Diecezji Sandomierskiej
niedziela, Październik 20, 2019

Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in posts
Search in pages
Filter by Categories
Aktualności

Tak dla edukacji seksualnej – komentarz ks. Przemysława Drąga, dyrektora Krajowego Ośrodka Duszpasterstwa Rodzin KEP, na temat edukacji seksualnej dzieci i młodzieży

Jesteśmy dzisiaj świadkami zagorzałych debat na temat konieczności edukacji seksualnej dzieci i młodzieży. Przeciwnicy Kościoła zarzucają, że wierzący kontestują edukację seksualną i w ogóle odrzucają jakąkolwiek jej formę w rodzinie i szkole. Czy tak jest naprawdę?

Już w Deklaracji Gravissimum educationis, o wychowaniu chrześcijańskim w nr 1, uczestnicy Soboru Watykańskiego II,  stwierdzili że istnieje potrzeba „pozytywnego i mądrego wychowania seksualnego”, skierowanego do dzieci i młodzieży, „odpowiedniego do wieku”, „wykorzystując postęp nauk psychologicznych, pedagogicznych i dydaktycznych”.

Tę zachętę wychowania do miłości, akceptacji seksualności i promocji życia w rodzinie realizował Karol Wojtyła prowadząc wielu młodych ludzi do odkrywania piękna Bożego zamysłu o małżeństwie i rodzinie. Podkreślał wielokrotnie w książce Miłość i odpowiedzialność, że młodzi ludzie potrzebują świadków miłości i pragną żyć w relacji świadomej i odpowiedzialnej.

Edukacja seksualna nie może być jednak banalizowana i ograniczana tylko do przekazu na temat tzw. „bezpiecznego seksu”. Nie można oddzielić edukacji seksualnej od naturalnego środowiska przekazywania tych treści jakim są rodzice i rodzina. Papież Franciszek jednoznacznie sprzeciwia się próbie prowadzenia edukacji seksualnej, która zachęcałaby dzieci i młodzież do „bawienia się swoim ciałem” (por. AL. 283), do używania narządów płciowych w sposób, który sprowadza człowieka tylko do poziomu zaspokojenia swoich potrzeb, nie szukając dobra drugiej osoby.

W adhortacji Amoris laetitia papież Franciszek, nawiązując do dokumentu soborowego, podkreśla konieczność prowadzenia systematycznego i merytorycznego wychowania dzieci i młodzieży do czystej miłości oraz przygotowania ich do życia w małżeństwie i rodzinie. Edukacja seksualna oraz wychowanie do miłości i życia w rodzinie powinny uwzględnić indywidualny rozwój dziecka i powinny zaczynać się już od najmłodszych lat. Zaakceptowanie własnej płciowości, zdolność panowania nad sobą, szacunek dla drugiej osoby, i właściwa edukacja seksualności prowadzą do harmonijnego i prawidłowego rozwoju osoby.

Tak rozumiana edukacja seksualna jest więc procesem cierpliwego towarzyszenia dzieciom przez rodziców oraz osoby, które w opinii rodziców, wyznają wartości tożsame z modelem życia przez nich prowadzonym. Na tej drodze jest czas i miejsce na zaakceptowanie własnego ciała, zdolność podziwu i odkrywanie drugiej osoby jako seksualnie zdefiniowanej.

Nie można oszukiwać młodych ludzi twierdząc, że tylko zaspokojenie pociągu seksualnego jest wypełnieniem pragnienia szczęścia i jedności. Należy w sposób pozytywny ukazać wartość własnego rozwoju, który pozwoli na spotkanie osób w miłości realizującej się w pełnym darze z siebie i przyjęciu drugiej osoby w całości jej problemów i radości. To właśnie wtedy małżonkowie przeżywają jedność i stają się bezinteresownym darem dla siebie. Trzeba
to podkreślić, że edukacja afektywno-seksualna, którą Kościół odkrywa i pragnie prowadzić zawsze sprzeciwia się używaniu ciała w sposób egoistyczny i stoi na straży integralności osoby.

Podstawą realizacji procesów wychowawczych tak rozumianych i przedstawianych jest zawsze Boże objawienie na temat mężczyzny, kobiety, małżeństwa i rodziny. Odkrywanie bycia mężczyzną lub kobietą pozwala na zachwyt nad różnorodnością powołań i zadań człowieka w świecie. Ta jednoznaczność płci nie może jednak wpływać na sztywność ról społecznych.

Możemy więc powiedzieć, że głoszenie i realizowanie wychowania afektywno seksualnego jest osadzone głęboko w misji Kościoła od zawsze. Jest ono oparte na prawdzie, wiedzy, nowych osiągnięciach naukowych i ogromnym szacunku dla człowieka.

Od 1999 roku w polskich szkołach jest prowadzony przedmiot Wychowanie do życia w rodzinie, który realizuje wychowanie seksualne typu A. Jest ono zgodne z nauką Kościoła na temat miłości, płciowości i współżycia oraz życia rodzinnego. Ważne jest więc to, aby rodzice świadomie posyłali dzieci i młodzież na te zajęcia, które w sposób kompetentny pomagają im rozwijać swoją osobowość i rozumieć płciowość. Zaproszeniem do podjęcia wychowania afektywno-seksualnego na poziomie rodziny, szkoły i parafii jest także dokument Konferencji Episkopatu Polski Służyć prawdzie o małżeństwie i rodzinie.

Na koniec warto wspomnieć o dokumencie Papieskiej Rady ds. Rodziny, Wychowanie do czystej miłości. Wskazania dla wychowania w rodzinie oraz o programie tejże samej Rady pod tytułem: Miejsce spotkania, projekt edukacji afektywno – seksualnej. Ten ostatni jest gotowym programem prowadzenia spotkań i zajęć z wychowania afektywno-seksualnego dzieci i młodzieży.

Ks. Przemysław Drąg
Dyrektor Krajowego Ośrodka Duszpasterstwa Rodzin KEP

Dekanalne Spotkanie Małżeństw – Pysznica – 13 października 2019 [Relacja]

W niedzielę 13 października w kościele parafialnym w Pysznicy odbyło się Dekanalne Spotkanie Małżeństw. Poprzedzone ono było występem dzieci i młodzieży z okazji XIX Dnia Papieskiego. Uroczystej Mszy Świętej o godz. 11.00 przewodniczył i kazanie wygłosił dyrektor Wydziału Duszpasterstwa Małżeństw i Rodzin przy kurii diecezjalnej w Sandomierzu ks. dr Tomasz Cuber. Wymownym momentem spotkania było błogosławieństwo par oraz wręczenie obrazków z modlitwą za współmałżonka.

Po Mszy Świętej ks. dyrektor przedstawił i przekazał misję pani Beacie Stelmach, która będzie pełnić funkcję doradcy życia rodzinnego w poradni rodzinnej dekanatu Pysznica w parafii Wola Rzeczycka.

Po wspólnej modlitwie wszyscy zainteresowani przeszli do domu parafialnego, gdzie odbyło się spotkanie formacyjne dla małżeństw i rodzin. W trakcie spotkania swoim doświadczeniem i wiedzą podzieliła się pani Barbara Drelich-Scilanaga.

Przedstawiono ofertę pomocy skierowaną do rodzin dekanatu oraz zachęcono do korzystania i przekazywania informacji o tej inicjatywie wszystkim potrzebującym fachowego wsparcia.

To już kolejne takie spotkanie, które odbyło się w dekanacie pysznickim, cieszące się z roku na rok coraz większą popularnością wśród rodzin.

Czytaj więcej:

„Miłość jest najważniejsza” – dzień skupienia małżonków dekanatu Rudnik n/Sanem

„Miłość jest najważniejsza” – to zdanie przyświecało dniowi skupienia małżeństw dekanatu Rudnik n/Sanem, który miał miejsce 29 września b.r. Rozpoczął się on Mszą świętą w par. Trójcy Świętej w Rudniku n/Sanem, której przewodniczył i Słowo Boże wygłosił ks. Tomasz Cuber, diecezjalny duszpasterz małżeństw i rodzin. Podczas homilii podkreślał mocno, że w małżeństwie i rodzinie ciągle trzeba pielęgnować miłość. Ona jest najważniejsza, bez niej nie będzie szczęścia. „Miłość to być zawsze obecnym, to mieć czas dla męża, żony, dla dzieci” – mówił kaznodzieja. Nic tego czasu spędzonego razem w atmosferze ciepła i miłości nie zastąpi. Tam gdzie brakuje np. ojca, tam jest więcej problemów wychowawczych.

Na koniec Eucharystii po błogosławieństwie ogólnym było indywidualne błogosławieństwo małżonków i dzieci. Następnie świadectwo życia i konferencję na temat „Małżeńska droga do świętości” przedstawili Jadwiga i Stanisław Zynwala. Nawiązując do homilii podkreślili, że miłość to podstawa w małżeństwie, a źródłem tej miłości jest Pan Bóg. Tylko ona może sprawić, że mężczyzna i kobieta, tak różni od siebie pod wieloma względami, mogą razem być szczęśliwi i razem kroczyć drogą do świętości. Przykładem tej drogi są dla nas bł. Maria i Luigi Baltrame Quattrocchi orz św. Zelia i Ludwik Martin.

Małżonkowie podkreślali też, że ważne jest, aby być wiernym przysiędze, którą się składało w czasie sakramentu małżeństwa. „Gdyby wszyscy małżonkowie pamiętali co ślubowali: miłość, wierność, uczciwość oraz, że się nie opuszczą aż do śmierci – to nie byłoby tyle rozwodów” – mówiła Jadwiga. Wzorem takiej wierności zasadom, przykazaniom, jest sługa Boży Wenanty Katarzyniec, prosty zakonnik, który kochał ponad wszystko Boga i z radością i z gorliwością wypełniał wszelkie obowiązujące zasady zakonne.

W realizowaniu świętości w małżeństwie – mówili dalej małżonkowie – nieodzowne jest dbanie o tzw. trzy stoły:

  1. Stół modlitwy – wspólna modlitwa małżeńska, rodzinna, wspólne korzystanie z sakramentów świętych, wspólna Eucharystia.
  2. Stół – łoże małżeńskie – tam dokonuje się wzajemna ofiara – mąż oddaje się żonie, żona mężowi, ale pod warunkiem, że jest to akt czysty. Gdy wchodzi grzech, np. grzech antykoncepcji trudno mówić o zjednoczeniu, dokonuje się wtedy wykorzystanie siebie nawzajem.
  3. Stół przy którym się gromadzimy na posiłki, rozmowy – nieodzowny w naszym życiu, winno się jak najczęściej do niego zasiadać, spożywać razem posiłki, rozmawiać.

Na koniec małżonkowie pokreślili jeszcze, że przyczyną wszelkich konfliktów w małżeństwie jest własna pycha, egoizm. Każdy chce postawić na swoim, a w małżeństwie trzeba czasem, a może i często, wyrzekać się siebie i być darem dla współmałżonka. „Niech nam małżonkom – mówiła Jadwiga – przyświecają słowa św. Pawła z listu do Efezjan: <<Zachęcam Was zatem ja, więzień w Panu, abyście postępowali w sposób godny powołania, do jakiego zostaliście wezwani, z całą pokorą i cichością, z cierpliwością, znosząc siebie nawzajem w miłości>> (Ef 4,1-2).

Konferencja zakończyła się wspólną modlitwą – żony modliły się za swoich mężów, a mężowie za swoje żony.

Po konferencji małżeństwa przeszły na plebanię, gdzie przygotowany był poczęstunek. Tam przy wspólnym stole i akompaniamencie akordeonu wszyscy radośnie śpiewali a małżeństwa dzieliły się swoimi historiami zapoznania się. Niesamowite, w jakich przeróżnych okolicznościach małżonkowie poznawali się.

Myślę, że można na koniec napisać, że Dekanalny Dzień Małżeński w Rudniku nad Sanem był radosną ucztą duchową, i ci co z niego skorzystali nie żałują tego czasu.

Czytaj więcej: